را اى اهل استحقاق براى طلب رضاى خداى تعالى لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً نه ميخواهيم از شما عوضى وَ لا شُكُوراً و نه شكر گذارى و ثنا و ستايش كردنى در امالى صدوق از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند « و اللَّه ما قالوا هذا لهم و لكنهم اضمروه فى انفسهم فاخبر اللَّه باضمارهم يقولون لا نريد منكم جزاء تكافوننا به و لا شكور اتثنون علينا به و لكنا اطعمناكم لوجه اللَّه » يعنى حضرت فرمود كه آن ابرار « إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ » را تا آخر بمسكين و يتيم و اسير نگفتند ليكن آن را در دل خود گذرانيدند پس حق تعالى از ما فى الضمير ايشان خبر داده كه ميگويند آن ابرار در ضمير خود « لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً » يعنى نميخواهيم از شما مكافاتى بسبب آن اطعام « وَ لا شُكُوراً » يعنى و نه آنكه ثنا و ستايش كنيد ما را بسبب آن و ليكن نكرده‌ايم ما اين اطعام را مكر براى رضاى خداى تعالى نه بواسطهء امرى ديگر بايد دانست كه بروايت خاصه و عامه آيهء إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً تا آخر در شأن عاليشان حضر امير المؤمنين و فاطمه و حسنين عليهم السلم و فضه كه خادمهء ايشان بود نازل شده و مجمل سبب نزول چنانچه صاحب مجمع البيان ايراد كرده اينست كه در بعضى ايام حسنين عليهما السلام بيمار شدند و حضرت رسالت پناه با وجوه اصحاب بعيادت آن دو نور ديدهء مرتضى و زهرا عليهما السلام رفتند و آن حضرت و اصحاب فرمودند كه اى ابو الحسن از براى حسنين نذرى كن تا حق تعالى ايشان را ازين بيمارى نجات بخشد پس حضرت سيد الوصيين عليه السّلام نذر كرد اگر حق تعالى لباس صحت دريشان بپوشاند من سه روز روزه دارم و همچنين حضرت سيدة نساء العالمين عليها السلام و فضه كه خادمهء ايشان بود سه روز روزه نذر كردند و چه زيباست لفظ فضه كه درين سوره خواهد آمد و در امالى صدوق مرويست كه حسنين عليهما السلام نيز اقتدا بوالد عالى قدر خود كرده سه روز روزه نذر كردند شافى حقيقى تعالى شأنه شفاى كامل نصيب ايشان گردانيد و چون حضرت امير المؤمنين عليه السّلام عزيمت ايفاى نذر خود كردند و در خانه طعامى نبود بالضروره از يهودى